Discordancias

     Lémbrome dun home que coñecín hai máis de vintecinco anos. Chamábase Rafael, creo, e tiña unha mancha oscura na pel desas que percorren dende a fronte ata o pómulo ocupando todo o ollo. Chamabámoslle o Pirata. Eramos novos.

   















     Na Feira de Abril de 1989 Rafael, así estaría, quedou con outro/s amigo/s para se veren ó día seguinte xusto na Portada do recinto onda o terceiro arco. Tiña dous. Así estarían, repito.

 

     E lémbrome hoxe tras ver este fermosísimo cadro na pinacoteca Fernández del Riego no Casco Vello Alto, en Vigo. Por se non o coñecían, non me custa nada dicirlles que é de Carl Fröschl, o título encántame, que imaxinación! e está datado no... si, no... no...

Berenguelazos

 

Escriben as campás
versos no ceo
para analfabetos.

Fotochán

Con isto dos novos cafés non sabe un se é máis difícil tomalos ou facerlles unha foto.

Nenez

Infancia que morreu,
xuventude que voa.
Axiña pasa a vida
sen dar abasto.

Mala sorte escribir sen ler

Disque cando un ten mala sorte a muller fillos doutro.

     Pois algo así aconteceulle onte ó pobre Mendy. Ademais de amosarlle dúas tarxetas vermellas seguidas, vai o árbitro e expúlsao. Inda por riba! 

     - Non era o seu día.
     - O do futbolista ou o do xornalista?

No Faro de Vigo de hoxe 18.

E dálle!

 Outro máis noutra igrexa, este xa cheíño coma un odre, coma unha centola...

E isto?

Polo sitio onde está supoño que non será a pota do caldo. Nin uma cataplana!, amigo portugués.

E a bolsa do sancristán?

As novas fontes, descoñecidas por min cando menos, de financiación da Igrexa en Francia pasan por cravar unha chincheta nun toro de árbore. E pagar, claro!

 

     

Ben pretiño xa hai repostos, non vaia ser.

E isto?

De lonxe semella unha gaiola para as pitas pero non o é.

Non agardes

Non me agardes esperta, 

podo tardar.

Non me agardes esperta, 

dixo o viúvo.

Respecto II

      Esta foto non foi tomada nin en Londres nin en Massachusetts, isto é Vigo e o que non saiba inglés non almorza.

     Iso si, está bilingüe (reiteracións tarta-pie aparte) tal como gusta nos tempos modernos.

Somos ben curiosos

     Ben faría Marta Doviro en pasar por Vigo. Enchería unha tempada enteira do seu programa.

    

     

     Porque neste neoxornalismo imperante aprendemos que unha ruptura de parella non é unha separación e, aí vou!, que unha separación "amistosa" non é unha ruptura de parella.

     Polo que se ve, nesta cidade hai máis das segundas. Aledámonos.