Ler no Roncudo.

 

Conxunto baleiro.

 

 

Xunta de Galicia.

Servizo público.

Redondela.

    

      

     Se alguén precisa de coidados porta a porta, no remolque semella indicado para os vellos, que se achegue o camión, por favor.

     Outra cousa non a vexo eu posíbel.

Cago na coma!

     Pois isto aconteceume hai uns anos en Lugo.

     Entrei unha mañá nun quiosco da Rúa Nova para mercar o xornal e a señora que o atendía, tras buscar e buscar, buscar e buscar, buscar e buscar, acabou ollándome para me dicir exactamente o mesmo:

Sin duda, no hay progreso.

     Imos cara atrás, ben sabido é.
     Esas comas...

Ghaiku

 

 

 

 

 Como chovía!

 

Xuventude, tesouro.

 

 

 Logo sarabiou.

Ghaiku

 

 Troca a praia

humano por animal

día por noite.

Ghaiku

Lunes de Aguas.
Bo proveito, mighiños!
A falta de hornazo...

A nena e o boi.

    

    É ben coñecido e sabido aquel vello conto que relata como unha nena pequena camiñaba pola lama unha tarde de frío e choiva miúda, mais da que empapa, seguida dun boi guiado pola cativa coa corda que os unía.

    Ó velos, un home sentado diante da súa casa, coa mágoa, só acertou a dicirlle:

    -E el non era mellor que o fixese teu pai?

    - Non! Dixo que fose o boi.

    Pois iso.

Con acento inglés.

     Xa vai por dúas veces que estiven nas Merindades, viaxe que recomendo vivamente a quen inda non coñece nin paseou esta rexión da provincia de Burgos.

     Na primeira de elas, camiñando polas rúas de Frías, entrei nun quiosco con intención de mercar a revista Icon. Contestoume a muller maior que o atendía:

     - No, el Icón no lo tenemos.

     Canto agradecín non terlle pedido o Jotdown!

     

     Algo semellante acontécelle a este historiador americano con acento.

     (Os dous recortes están extraídos do mesmo blog do Progreso).

Mestura

     

     Nun xa máis que coñecido centro comercial vigués último modelo, nunca mellor dito, parei a tomar un vaso nun bar cun xeitoso nome tan de nós coma agarimoso.

       Noutra mesa, as dúas fillas dunha familia ("clásica", catro membros) mollaban pan (galego?) en Coca-Cola.

       Preto de min, no medio, unha muller de pelo lila xantaba cunha Fanta de laranxa.

       Mundo de cor. Mestura.

     

Así estamos, así nos vai.

  

  Isto aconteceu nos días previos a unha das eleccións, houbo que repetir: decembro de 2015 e xuño de 2016, que outorgaron a Rajoy a Presidencia do Goberno por segunda vez consecutiva.

    Entrei nun bar a tomar un café e ó meu carón falaban na barra (ai, a barra!) dous homes sen que eu escoitara nin prestara atención ningunha até que un dixo:

    - Eu xa sei que estes rouban, pero é que os outros...

    Pois iso.

    Máis vale mao coñecido...

    Até cando? Por que?